“Bewoners kunnen met mij lachen”

In een inspirerende omgeving aan de Vijzelstraat praat ik met Caroline Cranen, één van de stadsmanagers van Amsterdam Cares, en vrijwilliger Johan Stevens.

Johan is in het dagelijks leven cabaretier, columnist en presentator. “Ik deed al wat langere tijd vrijwilligerswerk bij dak- en thuislozen. Het concept van Amsterdam Cares spreekt mij enorm aan: Veel flexibiliteit qua vrijwilligerswerk en toch de mogelijkheid om een band op te bouwen met mensen die het nodig hebben.”

Volle agenda
“Amsterdam Cares werd twaalf jaar geleden opgericht door Young professionals,” vertelt Caroline. “We willen de maatschappelijke betrokkenheid van de Young professional vergroten. Dit doen we door het aanbieden van flexibel vrijwilligerswerk waarbij de ontmoeting met mensen uit kwetsbare groepen centraal staat. Onze doelgroep heeft vaak een volle agenda, en daardoor kan niet iedereen zich elke week committeren aan vrijwilligerswerk.

Daarnaast kan in de dagelijkse hectiek van het werkende bestaan het besef dat er méér is op de achtergrond raken. Wij proberen bewustwording en maatschappelijk draagvlak te creëren. In Amsterdam hebben wij inmiddels meer dan 2000 vrijwilligers, waar Johan er één van is.”

Vondelstede
Johan is inmiddels al meer dan twee jaar zaterdags te vinden bij Vondelstede, een woon- en zorgcentrum voor ouderen. Hij doet daar spelletjes met ze, wandelt samen en knoopt vooral ook allerlei praatjes aan met de bewoners. “Ik vind het heel leuk om anderen een goed gevoel te geven. De bewoners kunnen met mij lachen. Ze zijn aan mij gehecht geraakt en kijken vaak echt uit naar mijn komst.”

Humor
De laagdrempeligheid en het ontbreken van de verplichting spreekt hem zeer aan. “Als het mij een keer niet uit komt, ga ik niet. Ik ga informeel met de ouderen om, met respect maar zeker ook met veel humor en begrip. Het kost mij totaal geen energie, integendeel, een bezoekje aan Vondelstede geeft mij zelf ook inspiratie en ontspanning.”

Caroline: “Het is fantastisch dat Johan dit al zo lang doet en er plezier in heeft!”
Johan: “Zolang ik mijn inlevend vermogen houd en ook de bewoners het leuk vinden blijf ik dit zeker doen!”

En ik denk dat de bewoners daar op hopen!

Jan Barnhoorn
Interviewvrijwilliger bij Vrijwilligers Centrale Amsterdam
•
Foto: Marleen Hoogkamp
•
Ook interesse in flexibel vrijwilligerswerk?
Bij Amsterdam Cares bepaal jij wanneer en bij welke activiteit je in de stad aan de slag gaat. In hun kalender staan veel mogelijkheden.
Met een paar uur van je tijd kun je al iets betekenen
•
•
7 december is het Nationale Vrijwilligersdag.
Ben of ken jij ook een vrijwilliger? Op deze site vind je veel leuke bedankacties.

De groeten van Jesse Klaver

Mevrouw van Ommen wil graag Anna van der Kooij, vrijwilligster van Markant bedanken. Zij komt iedere week bij haar op bezoek. Mevrouw van Ommen, dol op de leider van GroenLinks, zag dankzij Anna de documentaire over Jesse Klaver. Haar dag kon niet meer stuk.

‘Jesse is mijn favoriet!’
Mevrouw van Ommen (88) is enorm fan van Jesse Klaver. Ze ligt al een aantal jaar in bed in een verzorgingstehuis in Buitenveldert. Haar zicht gaat achteruit en ze is ook hardhorend. Ondanks de isolatie en eenzaamheid, houdt zij zich sterk. TV is haar enige afleiding en ze kijkt dan ook de hele dag naar NPO 1. Mentaal scherp blijven is voor haar van levensbelang.

Amsterdamse humor
Via Markant kwam vrijwilligster Anna van der Kooij bij mevrouw van Ommen terecht. Ze praten over van alles. Vooral politiek heeft haar interesse. Een onderwerp dat vaak terug komt is Jesse Klaver. Haar ogen beginnen te glimmen en er verschijnt een lach op haar gezicht als zijn naam valt. “Jesse, daar heb ik wat speciaals mee”, zegt ze vaak. “Hij is mijn favoriet.” Ze vindt het jammer dat hij niet in het nieuwe kabinet zit maar ‘Jesse komt er wel, hij is nog jong!’ Als Anna vraagt wat ze zo leuk aan Jesse vindt, antwoordt ze: “Het hele type”. Volgens mevrouw van Ommen heeft Jesse ‘alles mee’. Iets dat Rutte duidelijk niet heeft, grapt ze. Ondanks haar bedlegerigheid is mevrouw van Ommen niet op haar mondje gevallen en zit ze boordevol Amsterdamse humor.

Privévertoning
Uiteraard was mevrouw van Ommen ter ore gekomen dat er een documentaire over Jesse Klaver gemaakt was. Die wilde ze graag bekijken. Helaas is de gang naar de bioscoop voor haar onmogelijk dus zou mevrouw van Ommen de documentaire op haar kamer moeten bekijken, bedacht Anna.
Ze benaderde de maker van de documentaire, Joey Boink, via internet. Die vond het een prachtig idee en wilde graag meewerken aan een privé vertoning voor mevrouw van Ommen. Ze kocht voor een habbekrats een dvd-speler via Marktplaats. En eind oktober was de privé-voorstelling een feit. “Geweldig dat Anna dit voor mij geregeld heeft!”, bracht mevrouw van Ommen uit.”

“Ik vind het belangrijk dat we een beetje voor elkaar zorgen“

Groeten van Jesse
“Is dit bij Jesse thuis?”, vraagt mevrouw van Ommen. Ze vindt het leuk om met de film een extra inkijkje te krijgen in het leven van de politicus. Ze zegt nog dat ze de privé vertoning ‘erg plezierig’ heeft gevonden. En dat ze de film ‘mooi gemaakt’ vindt. Jesse Klaver vond het een heel leuk idee dat de film aan mevrouw van Ommen is vertoond. Hij laat de hartelijke groeten overbrengen aan haar.

Voor elkaar
Vroeger scheurde mevrouw van Ommen op haar brommer door Amsterdam. Ze vond het heerlijk om met de wind in haar haar de vrijheid te voelen. Als ras Amsterdamse spelen al haar verhalen zich in Amsterdam af, weet Anna te vertellen. “Amsterdam is een grote stad met veel eenzame mensen. Ik vind het belangrijk dat we een beetje voor elkaar zorgen”, geeft Anna als reden dat ze juist dit vrijwilligerswerk doet. “Vaak is ze net klaar met eten als ik kom. Soms smeer ik een extra broodje als ze nog trek heeft. We praten wat. Soms wat langer dan anders. Het hangt ervan af hoe ze in haar vel zit, of ze op haar praatstoel zit, of ze veel pijn heeft.” Het gaat erom dat we er af en toe zijn voor elkaar.

Word ook vrijwilliger bij Markant
Markant, centrum voor mantelzorg verwelkomt graag nieuwe vrijwilligers. Wil jij iets voor een ander betekenen? Gewoon, door er te zijn, aandacht te geven of samen iets leuks te ondernemen met kinderen of volwassenen die zorg nodig hebben? Kijk voor leuke vrijwilligersvacatures op: www.markant.org/vacature

Tekst: Arjan van Oorsouw
Foto: Huub Zeeman

•
•

7 december is het Nationale Vrijwilligersdag.
Ben of ken jij ook een vrijwilliger? Op deze site vind je veel leuke bedankacties.

Mevrouw Klijzing: “Het klikt met Enya”

.

“Als ik aan vrienden vertel dat ik als vrijwilliger bij een mevrouw van 85  langs ga dan kijken ze me verbaasd aan”, zegt Enya (28). ‘Wat moet je daar nou mee?’ vragen ze. Mevrouw Klijzing weet wel waar Enya het over heeft. “Ze denken aan oudere mensen die alleen nog maar klagen. Ik kom dit soort mensen vaak genoeg tegen. Ik kap hen meteen af en zeg: ‘dan had je maar eerder dood moeten gaan.’ Dan is het gesprek snel afgelopen. Bij ons thuis was het motto: niet klagen maar dragen.”

De Vierdaagse ga ik niet lopen
Mevrouw Klijzing zit in haar favoriete stoel in haar huisje in Amsterdam Zuid-Oost. Erg mobiel is ze niet meer maar verder is ze zo scherp als een scheermesje. “Mijn heup is versleten. Ik zou eigenlijk een operatie moeten hebben maar ik ben bang voor de narcose. Op mijn leeftijd weet je niet hoe je eruit komt. En bovendien, wat dan? Het is niet dat ik daarna de vierdaagse loop. Mijn knieën doen het ook niet.” Mevrouw Klijzing lacht er zelf hard om. “U bent ook zo positief”, zegt Enya. “Zelfs al gaat het niet zo goed. Dan kom ik thuis en denk ik: Wat zit ik zelf nou soms te klagen?”

Verhalen van vroeger
Enya komt sinds het begin van dit jaar bij haar op bezoek. Ongeveer elke veertien dagen. Waar ze het zoal over hebben? Enya en mevrouw Klijzing kijken elkaar aan. “Ik luister graag naar de verhalen van vroeger,” vertelt Enya. Mevrouw Klijzing heeft veel gereisd en zelf ook veel vrijwilligerswerk gedaan: “Vroeger stopte je met werken als je trouwde; ik wilde niet thuis zitten maar iets nuttigs doen en zo vond ik de Unie van Vrijwilligers Amsterdam (UVV).” Ze coördineerde onder andere voor de oppascentrale en deed administratief werk voor de stichting 40-45 . Ze hielp met de organisatie van de jaarlijkse Bazaar, leerde braille en las zieke kinderen voor in het ziekenhuis als de ouders niet konden komen. Toen haar huwelijk strandde moest ze betaald werk zoeken maar na haar pensioen ging ze verder.

“Ik vind het fijn om met Enya te praten”
Langzamerhand wordt het stiller om haar heen. Het sociale leven met broers, zussen, nichten, neven en vriendinnen is niet meer wat het was. “Ik overleef iedereen,” zegt mevrouw Klijzing. Weer met een lach. Begin dit jaar overleed een goede vriendin waarmee ze veel ondernam. Ze meldde zich aan voor een ‘maatje’ bij de UVV. Het klikte met Enya. “Het breekt de dag en ik vind het heel fijn om met haar te praten. Zelf heb ik geen kinderen en weinig contact met jonge mensen. Mijn wereld wordt steeds kleiner.”

Moment van bezinning
Enya besloot na een ongeluk vrijwilliger te worden. Het was een moment van bezinning. Ze moest lang revalideren en wilde niet niets doen. En vooral: ze wilde graag anderen helpen zonder daar wat voor terug te verwachten. Nu ze weer aan het werk is, denkt ze er niet over om te stoppen. “Al dat gezeur van iedereen dat ze geen tijd hebben”, zegt Enya. “Ik vind het leuk om dit te doen. Dan is het geen opgave.”

Meer info over de Unie van Vrijwilligers vind je hier

Tekst en Foto: Karine de Wit
•
•

7 december is het Nationale Vrijwilligersdag.
Ben of ken jij ook een vrijwilliger? Op deze site vind je veel leuke bedankacties.

Joyce Klerkx van het Flevohuis bedankt Juan del Rey Mendez

Het is alweer bijna een jaar geleden dat Juan del Rey Mendez bij het Flevohuis kwam werken als vrijwilliger. Sindsdien is hij er twee dagen per week en maakt hij muziek met ouderen met dementie. Toen Juan de eerste keer aankwam met zijn 2 trommels die vervolgens konden achterblijven in het Flevohuis dacht Joyce Klerckx: ‘Dit wordt een feestje’.

Hij kwam naar Nederland voor de liefde
Vlak voordat Juan terecht kwam in het Flevohuis ging hij door een moeilijke periode. Hij kwam naar Nederland voor de liefde, maar kwam in een situatie terecht waarin hij zijn vrouw verloor en hun 2 kinderen alleen moest opvoeden. In een vreemd land, met een voor hem nog grotendeels onbekende taal. Na verschillende banen in de horeca en als taxichauffeur lukte hem het niet meer een baan te vinden. Het solliciteren werd een frustrerende bezigheid vooral omdat hem ook nog duidelijk werd dat zijn leeftijd (hij werd 59 jaar) hem tegenwerkte.  Hij sliep er niet van en werd er gek van dat hij verplicht werd iets te doen waarvan hij wist dat het niet werkte.

Iets terug doen
‘Op een dag bedacht ik me dat ik vrijwilligerswerk wilde gaan doen, ik wilde iets terugdoen voor het land waarvan ik al zoveel ontvang.’  Een vriend verwees hem naar ViiA, dat bij hem om de hoek is. Bij ViiA werd hem gevraagd wat hij wilde doen, waar hij goed in was. Voor Juan was het direct duidelijk dat dit muziek maken moest zijn. Hij heeft altijd muziek gemaakt naast de verschillende banen die hij heeft gehad. Zijn contactpersoon bij ViiA koppelde hem aan het Flevohuis, waar ze op zoek waren naar een vrijwilliger met een liefde voor muziek. Joyce is enthousiast over het contact met ViiA: ‘Ze kennen het hier, weten hoe de sfeer is. Toen ik aangaf dat ik iemand met muziekkennis zocht stelden ze Juan voor en boem!’.

“Het contact met de ouderen heeft mij rijker gemaakt, meer kwaliteit aan mijn leven toegevoegd”

“Iedereen is heel blij met je”
Juan moest wel eerst zijn plek vinden. In het begin waren er wat onenigheden met een collega. Joyce greep in en liet ze met elkaar praten. Het werd uitgepraat, wederzijds begrip ontstond en nu loopt het goed tussen hen. ‘Ik wil dat zowel beroepskrachten als vrijwilligers naar me toe komen als er iets is. Waar loopt het niet lekker, en hoe kunnen we hier weer een werkbare situatie van maken?’
Ze draait zich naar Juan en vervolgt: ‘Iedereen is heel blij met je’. Waarop Juan antwoordt dat hij blij met hen is.

Win-Win
Volgens Juan is zijn bijdrage aan het Flevohuis een win-win situatie. Hij gaat fluitend naar zijn werk, iets wat hij altijd al wilde, en de ouderen met wie hij muziek maakt leven zichtbaar op na een ochtend muziek met Juan. ‘Maandag maken we muziek, iedereen krijgt een percussie instrument en dan gaan we jammen. Ik heb een groot repertoire aan liedjes, maar soms doen we gewoon 1 akkoord. Het gaat over participatie en ook over iedereen een keer individueel aandacht geven. Aansluitend gaan ze bijna springend terug naar hun woning!’

Beter Nederlands spreken
Hieraan voegt Juan nog toe dat hij ook veel geleerd heeft van zijn werk met de bewoners van het Flevohuis. Naast de Nederlandse taal beter te leren spreken: ‘Ik kan nu dingen op veel meer verschillende manieren zeggen en uiten’ , beseft hij ook meer dat we allemaal een keer oud worden. Het contact met de ouderen heeft hem rijker gemaakt, meer kwaliteit aan zijn leven toegevoegd.

Na een ochtend in het Flevohuis gaat hij met voldoening weg. ‘Ik word er blij van, van thuis zitten krijg je dit gevoel niet.’

Vrijwilligersvacatures bij ViiA

Tekst: Marije van Woerden

•
•

7 december is het Nationale Vrijwilligersdag.
Ben of ken jij ook een vrijwilliger? Op deze site vind je veel leuke bedankacties.